پرونده‌ای برای راجر واترز (شماره دو)

یادداشت ترانه‌خوان؛ من می گویم نه…

پرونده‌ای برای راجر واترز (شماره دو)

یادداشت ترانه‌خوان؛ من می گویم نه…

رسانه نوا – زمانی که شنیدم راجر واترز در آلبوم جدیدش با نایجل گادریش (تهیه کننده Radiohead) همکاری داشته، ناخودآگاه منتظر شنیدن یک آلبوم مدرن با اصوات ریتم ماشین و بیت های دیجیتال بودم. اما با شنیدن آلبوم کاملا غافلگیر شدم.«آیا این همان زندگیست که به راستی می خواستیم؟» نه تنها آلبوم مدرنی در تنظیم نبود بلکه از خود موسیقی معمول واترز هم واپس گرایانه تر به گوش می رسید.
اما زمانی که با تامل بیشتری به تنظیم‌ها گوش دادم به سلیقه و ذکاوت راجر و نایجل آفرین گفتم. استفاده از زهی‌های خلوت و سینت‌های قدیمی و کم سر و صدا دریچه ای جدید از روح موسیقایی واترز را در مقابل مخاطبانش می گشاید. واترزی که کاملا در ملودی‌های شناسنامه‌دار و ترانه‌های دغدغه‌مندش شناور است و دیگر برای رنگ‌آمیزی موسیقی‌اش نیازی به بداهه‌نوازی‌های بلند و شگرف گیتار الکتریک ندارد.
در این آلبوم همه چیز معطوف به صدا و مفاهیم ترانه‌های راجر است. شاید بتوان این آلبوم زیبا را همسنگ با آلبوم «برش نهایی» و بسیاری از کارهای قدیمی و با ارزش پینک فلوید دانست. تنظیم‌های زیبای دیوید کمپبل برای سازهای زهی قابل تحسین است. کمپبل به خوبی توانسته خلا حضور مایکل کیمن فقید را در کنار راجر واترز پرکند.
حضور درامز و گیتار باس در این آلبوم چشمگیر است و واترز توانسته توانایی نوازندگی گیتار باس خود را به زیبایی به رخ بکشد.
راجر واترز در این آلبوم با ترانه های زیبا و معترضش جهان پس از ریاست جمهوری ترامپ در آمریکا را به نقد و تمسخر گرفته است. او نگرانی‌اش از وضعیت مهاجران و مردم جنگ زده کنونی را در ترانه های این آلبوم مطرح می کند. راجر در سرودن ترانه‌های این اثر کاملا نگاهی حقیقی و رئالیستی به جهان پیرامونش داشته و از بیان فضاهای انتزاعی دوری کرده است.
موسیقی واترز بدون حضور پر رنگ گیتار الکتریک هم کاملا با ارزش و شنیدنی است. شاید حتی بتوان گفت که او توانایی تشکیل و پیش برد پینک فلوید را بدون دیوید گیلمور هم به تمامی داشته است و این آلبوم خود می تواند اثبات این نظر باشد.
به باور من این آلبوم به مراتب از کارهای پینک فلوید بعداز واترز، پینک فلویدی‌تر است و شاید بتوان آن را یکی از زیباترین آثار راجر واترز دانست.
روح سرکش او هرگز در مقابل پلشتی دستان آلوده به خون سیاستمداران جنگ طلب و اسلحه فروش آرام نگرفته است و او سال هاست که چه در اجراها و چه در آثارش به جنگ تاریکی رفته است.
عنوان این آلبوم خود سوال مهمی از بشر امروز است.
خود راجر واترز در آخرین اجرایش درباره عنوان این آلبوم اینطور می گوید؛
آیا این همان زندگیست که به راستی می خواستیم؟
من می گویم نه….

بدون دیدگاه