مروری بر مینی آلبوم Kaleidoscope اثر Coldplay

«کالئیدوسکوپ» مینی آلبوم جدید کلدپلی، اولین اثر منتشر شده‌ی گروه در چند سال اخیر است که بیشتر شبیه نوعی دست‌گرمی است تا یک بیان موسیقایی جدید و متمایز. در کارنامه‌ی کلدپلی این مینی آلبوم بیشترین شباهت را با مینی‌آلبوم ضمیمه‌ی «ویوالاویدا» یعنی «Prospekt’s March» دارد. البته تفاوت‌هایی هم بین این دو وجود دارد.

  • نام آلبوم: Kaleidoscope
  • آهنگساز: Coldplay
  • تنظیم کننده: Coldplay
  • سال انتشار: 2017
  • ناشر: Parlophone
  • سبک: راک
8
مجموع رای نوا
1.8
مجموع رای کاربر

ثبت رای

مروری بر مینی آلبوم Kaleidoscope اثر Coldplay

«کالئیدوسکوپ» مینی آلبوم جدید کلدپلی، اولین اثر منتشر شده‌ی گروه در چند سال اخیر است که بیشتر شبیه نوعی دست‌گرمی است تا یک بیان موسیقایی جدید و متمایز. در کارنامه‌ی کلدپلی این مینی آلبوم بیشترین شباهت را با مینی‌آلبوم ضمیمه‌ی «ویوالاویدا» یعنی «Prospekt’s March» دارد. البته تفاوت‌هایی هم بین این دو وجود دارد.
Prospekt’s March محصول نوشته‌ها و تمرین‌هایی بود که به «ویوالاویدا» منتهی شد؛ در همان سال منتشر شد و حاوی ریمیکس یا ورژن‌های متفاوتی از قطعات آلبوم اصلی بود. اما «کالئیدوسکوپ» تقریبا با ۱۸ ماه فاصله از «ذهنی پر از رویا» منتشر شده است و از آن خوش‌بینی درخشان و جذاب و خالصانه آلبوم اصلی در آن خبری نیست. بیشتر شبیه اضافات آلبوم است تا یک ضمیمه‌ی درخور.
در این مینی‌آلبوم، ورژنی از «چیزی شبیه به این» وجود دارد، که البته آن چیزی نیست که انتظارش را دارید. شیوه‌ای را که در «توکیو ریمیکس» استفاده کرده بودند تکرار نکرده‌اند، که در واقع نسخه‌ی اجرای زنده‌ی گروه بود اما تفاوت‌هایی با اجرای استودیویی داشت و آن تفاوت هیجان و تنظیم متفاوت و دقیق قطعه در اجرای زنده در تور دور دنیای گروه بود. باید اقرار کرد که کلدپلی قطعات انگشت شماری دارد که می‌تواند با وجود صدای همخوانی هزاران نفر همزمان باز هم شنیدنی باشد. اما «چیزی شبیه به این» بدترین حالت صدایی است که از مارتین شنیده‌اید. صدای همخوانی یک استودیوی پرجمعیت هم نتوانسته قطعه را نجات دهد. بیگ شان، رپر مهمان در قطعه‌ی «معجزه‌ها» به مراتب حضور بهتری دارد.
در نهایت دو چیز است که وجود این مینی آلبوم را توجیه می‌کند و در حد و اندازه‌ی آثار قبلی گروه است. همکاری دوباره با برایان انو و تهیه‌کننده مارکوس دراوس در قطعه‌ی «بیگانه‌ها»، اثری درباره‌ی بحران مهاجران در اروپا. مارتین هیچ وقت نمی‌تواند به سطح یک ترانه‌نویس متوسط رو‌به بالا برسد اما در این قطعه در عبارت‌های نخستین آن توانسته با ساختن تصویری از خانواده‌ای که برای بقا در حال فرارند، تاثیرگذاری غیرمنتظره‌ای را رقم بزند. در نهایت این قطعه به اثری تبدیل شده که می‌تواند در بهترین حالت در کنار تجربیات معمولی گروه که منجر به «ویوالاویدا»ی متفاوت شد، قرار بگیرد.
«فقط به تو فکر می‌کنم» بر این مبنا که بیشتر شبیه یک اثر کلاسیک کلدپلی است،‌ اثر شنیدنی‌تری است. با فضای ریدیوهد مانند و درهمی آغاز می‌شود و صدای زیرلبی مارتین که می‌خواند «هرج و مرج بر همه جا حاکم است». پس از سه دقیقه ملودی پیانو وارد می‌شود و قطعه را به اوج می‌رساند. این همان کاری است که کلدپلی همیشه در آن می‌درخشد: نوعی سانتی‌مانتال مبهم ولی آشنا که با قدرت زیبایی ناب منعکس می‌شود.
البته برای بسیاری از مخاطبان، عبارت کلدپلی کلاسیک، چندان مفهومی ندارد. چون گروه در حال حاضر جایگاه فرهنگی خاصی در این مقطه از فعالیت‌شان ندارند. آنقدر جذاب هستند که در بین دو نیمه‌ی مسابقه‌ی سوپربال اجرای زنده داشته باشند اما آنقدرها هم جذاب نیستند که این اتفاق همه را هیجان زده کند. مارتین قبل‌تر در مقابل منتقدان و کسانی که از کلدپلی متنفر بودند حالت بی‌دفاعی داشت اما این روزها این حالت جایش را به پذیرشی ناامیدانه داده است. سال گذشته در مصاحبه با رولینگ استونز گفت: «ما کار خودمان را می‌کنیم، اگر دوست داشتید که خیلی عالی است. اگر هم نداشتید، خیلی اهمیتی ندارد. می‌توانید به جای گوش کردن به ما کار دیگری بکنید، مثلا بروید پلی استیشن بازی کنید‍!»
«کالئیدوسکوپ» تحسین منتقدان گروه را برنخواهد انگیخت، اما برای ما که سال‌هاست به این گروه به خاطر همان چند ترانه‌ای که بهترین‌های‌شان بود وفادار مانده‌ایم، راضی‌کننده است.

بدون دیدگاه

امتیاز دهی

برای ثبت رای باید ابتدا وارد شوید.