خلاقیت در پیری؛

مروری بر آلبوم Dark Matter از رندی نیومن

رسانه نوا - رندی نیومن در سال‌های آغازین فعالیت حرفه‌ای به دنبال راه‌حلی برای مشکل عدم موفقیت تجاری‌اش بود. اما ظاهراً خبر نداشت ترکیب پیانوی نیواورلئان و راوی غیرقابل اعتماد که به نوعی علامت تجاری او محسوب می‌شدند مسیر مطمئنی برای رسیدن به لیست محبوب‌ترین آهنگ‌های تاریخ نیست.

  • نام آلبوم: Dark Matter
  • آهنگساز: رندی نیومن
  • تنظیم کننده: رندی نیومن
  • سال انتشار: 2017
  • ناشر: Nonesuch
  • سبک: راک
8.2
مجموع رای نوا
0.0
مجموع رای کاربر

ثبت رای

خلاقیت در پیری؛

مروری بر آلبوم Dark Matter از رندی نیومن

رسانه نوا – رندی نیومن در سال‌های آغازین فعالیت حرفه‌ای به دنبال راه‌حلی برای مشکل عدم موفقیت تجاری‌اش بود. اما ظاهراً خبر نداشت ترکیب پیانوی نیواورلئان و راوی غیرقابل اعتماد که به نوعی علامت تجاری او محسوب می‌شدند مسیر مطمئنی برای رسیدن به لیست محبوب‌ترین آهنگ‌های تاریخ نیست. چند دهه بعد، نیومن با ورود به حوزه‌ی آهنگسازی فیلم برای کمپانی «پیکسار» مسیری فرعی به شهرت و ثروت پیدا کرد. در نتیجه هنرمندی که شاهکارهای تاریکی مثل ۱۲ Song، Sail Away و Good Old Boys را تولید کرده است امروز آنچنان وقتی ندارد که آلبوم‌هایی شبیه آثارش در زمانی که یک چهره‌ی کاملا فرهنگی بود خلق کند.

در واقع آلبوم او در سال ۲۰۱۷ Dark Matter، نُه سال بعد از محصول سال ۲۰۸۸ او به نام Harp and Angels (که آن هم نُه سال بعد از آلبوم دهه‌ی ۹۰ به نام Bad Love روانه بازار شد) منتشر شده است. اما برای طرفداران آثار نیومن، خوبیِ کم‌تولیدبودنِ نیومن این است که آلبومش فاقد «فیلر» است و Dark Matter در کنار برخی از بهترین کارهای او در دهه‌های هفتاد و هشتاد میلادی قرار می‌گیرد. نیومن بعد از این سال‌ها، بیش از هر چیز آهنگساز بلندپروازتری نسبت به روزهای جوانی‌اش شده است. در روایت‌پردازی امروزِ او نسبت به سال‌های دهه‌ی هفتاد، قلمرو وسیع‌تر است اما همان نقطه ‌عطف‌های راضی‌کننده وجود دارد. و مشخص است که سال‌ها نوشتن و تنظیم‌کردن آهنگ برای ارکستر، به او یاد داده چگونه از تونالیته‌ی رنگیِ یک آنسامبل بزرگ، بی‌آنکه جزئیات در صدای زیاد گم شوند، بهره ببرد. بدبینی کلبی‌مسلکِ نیومن و علاقه‌ی زیادش به شخصیت‌های نامتعارف در این آلبوم تاثیر مثبتی داشته است. همچنان که علم برای مقابله با ایمان آماده می‌شود، سونی بوی ویلیامسون با رایس میلر روبه‌رو می‌شود و کِنِدی نقشه‌ی «عملیات خلیج خوک‌ها» را می‌کشد.

پوتین به سرزمین و قدرتش می‌اندیشد و یک آدم سرگردان و بیکارِ خوش‌قلب از رژه‌ی درحال‌گذرِ تاریخ، جان سالم به در می‌برد. حتی ضعیف‌ترین بخش‌ آلبوم یعنی قطعه‌ی It’s a Jungle Out There با در نظر گرفتن فضای کلی آلبوم، از پس وظیفه‌اش برمی‌آید. دو قطعه‌ی دیگر یعنی Lost Without You و Wandering Boy که درباره‌ی روابط خانوادگی‌ هستند، عمیق و واقعا تاثیرگذارند. و استراید‌های بی‌وقفه‌ی درستِ نیومن یکی از لذت‌های محبوب موسیقی، باقی می‌ماند. نیومن حالا ۸۳ سال دارد و با قضاوت از روی این آلبوم، می‌توان گفت اگر قرار باشد کسی بتواند در اواخر عمر حرفه‌ایش نقطه عطفی بسازد او حتما رندی نیومن است.

بدون دیدگاه

امتیاز دهی

برای ثبت رای باید ابتدا وارد شوید.